Η Τεχνητή Νοημοσύνη Μαθαίνει από τις Ειδήσεις. Τώρα οι Εκδότες Θέλουν να Πληρώνονται

Μέσα στον ενθουσιασμό για την επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης, μια πιο διακριτική αλλά ενδιαφέρουσα συζήτηση ξεδιπλώνεται τώρα μεταξύ δημοσιογράφων και στελεχών των μέσων ενημέρωσης παγκοσμίως: Εάν τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης εκπαιδεύονται στη δημοσιογραφία μας, δεν θα έπρεπε να αποζημιωνόμαστε για αυτήν την εργασία; Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε συζήτηση «Χρωστά η τεχνητή νοημοσύνη για τις ειδήσεις;».

Η προτεινόμενη λύση που κερδίζει πλέον έδαφος στους κύκλους της πολιτικής και του τύπου είναι γνωστή ως «νόμιμη αδειοδότηση». σύμφωνα με την οποία οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης θα υποχρεούνται να πληρώνουν τους εκδότες ειδήσεων εάν τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης εκπαιδεύονται στα άρθρα τους. Η έννοια αυτή δεν είναι πλέον περιθωριακή και έχει κερδίσει έδαφος τους τελευταίους μήνες σε διάφορους νομοθετικούς και βιομηχανικούς κύκλους.

Γιατί λοιπόν τώρα; Σχεδόν όλα τα μοντέλα γενετικής Τεχνητής Νοημοσύνης εκπαιδεύονται σε τεράστιες ποσότητες περιεχομένου από τον ιστό, δισεκατομμύρια σελίδες κειμένου που έχουν συλλεχθεί από το διαδίκτυο. Παράλληλα με τα ιστολόγια και τα επιστημονικά άρθρα, η δημοσιογραφία παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτό το μείγμα. Ειδήσεις, έρευνες, αναλύσεις, βασικά, το καθημερινό έργο των δημοσιογράφων, χρησιμοποιούνται ως μέρος των δεδομένων από τα οποία μαθαίνουν τα μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης για να βελτιώσουν την ικανότητά τους να εξηγούν έννοιες και να δημιουργούν συνδέσεις.

Αλλά για τους ειδησεογραφικούς οργανισμούς, αυτή η δυναμική φαίνεται λίγο μονόπλευρη.

Σκεφτείτε το εξής: Ένας δημοσιογράφος μπορεί να εργάζεται για εβδομάδες ή μήνες δημοσιογραφικά και συλλέγοντας πληροφορίες, διεξάγοντας συνεντεύξεις, ελέγχοντας γεγονότα και γράφοντας ένα άρθρο. Ένας συντάκτης επιμελείται, ένας δικηγόρος ελέγχει και η διαδικασία απαιτεί σημαντικό χρόνο και πόρους. Στη συνέχεια, ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης εκπαιδεύεται σε αυτήν την εργασία και παράγει κάτι παρόμοιο σε λίγα δευτερόλεπτα. Και ο ειδησεογραφικός οργανισμός που παρήγαγε την αρχική δημοσιογραφία δεν πληρώνεται ούτε δεκάρα.

Μπορείτε να καταλάβετε γιατί οι εκδότες μπορεί να αναρωτιούνται.

Και αυτή δεν είναι μια θεωρητική άσκηση, ήδη εκτυλίσσεται στα δικαστήρια. Μία από τις πιο προβεβλημένες υποθέσεις είναι μια αγωγή που κατέθεσαν οι New York Times εναντίον της OpenAI και της Microsoft, η οποία ισχυρίζεται ότι οι αναφορές της εταιρείας χρησιμοποιήθηκαν για την εκπαίδευση μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης. Διαμορφώνεται σε μια από τις πιο προβεβλημένες υποθέσεις πνευματικών δικαιωμάτων της εποχής της τεχνητής νοημοσύνης.

Οι υποστηρικτές της πρότασης αδειοδότησης επισημαίνουν ότι το έχουμε ξαναζήσει αυτό. Η άνοδος του streaming ανέτρεψε τη μουσική βιομηχανία μέχρι που τελικά κατέληξε σε ένα μοντέλο όπου οι υπηρεσίες streaming μουσικής πληρώνουν δικαιώματα σε καλλιτέχνες και κατόχους δικαιωμάτων κάθε φορά που παίζεται ένα τραγούδι. Ορισμένοι υποστηρικτές πιστεύουν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να ακολουθήσει ένα παρόμοιο μοτίβο, με τις εταιρείες να πληρώνουν σε ένα σύστημα που κατανέμει τις πληρωμές σε εκδότες των οποίων το περιεχόμενο χρησιμοποιήθηκε για την εκπαίδευση μοντέλων.

Ακούγεται ωραίο. Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο.

Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να προσδιοριστεί ποιο περιεχόμενο εμπνέει πραγματικά ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης. Με τη μουσική, είναι απλό να παρακολουθείτε πόσες φορές αναπαράγεται ένα τραγούδι. Αυτό δεν λειτουργεί με την εκπαίδευση στην τεχνητή νοημοσύνη. Το πρόβλημα είναι ότι τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης εκπαιδεύονται σε δισεκατομμύρια έγγραφα ταυτόχρονα, υφαίνοντας τα σε μοτίβα και πιθανότητες. Είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί η αξία ενός άρθρου σε αυτήν τη διαδικασία εκπαίδευσης. Οι ακαδημαϊκοί ερευνητές που επικεντρώνονται στη διαφάνεια της τεχνητής νοημοσύνης και στα δεδομένα εκπαίδευσης μόλις πρόσφατα άρχισαν να διερευνούν το ζήτημα.

Από την άλλη πλευρά, οι εταιρείες τεχνολογίας που αναπτύσσουν την Τεχνητή Νοημοσύνη λένε ότι οι νέοι κανόνες για τα δημόσια δεδομένα θα παρεμπόδιζαν την καινοτομία. Υποστηρίζουν ότι τα μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης μαθαίνουν όπως οι άνθρωποι, διαβάζοντας ευρέως και αντλώντας πληροφορίες από ένα τεράστιο φάσμα πηγών. Κατά την άποψή τους, το διαδίκτυο λειτουργούσε πάντα σαν δημόσια βιβλιοθήκη.

Αλλά αυτή η σύγκριση δεν βρίσκει σύμφωνη την κριτική. Όταν ένας άνθρωπος διαβάζει 10,000 άρθρα, δεν γίνεται ένα πρόγραμμα υπολογιστή που μπορεί να απαντήσει σε ερωτήματα εκατομμυρίων ανθρώπων σε δευτερόλεπτα. Η τεχνητή νοημοσύνη το κάνει. Και αυτό είναι που έχει τρομάξει τους ειδησεογραφικούς οργανισμούς. Οι κυβερνήσεις αρχίζουν να το προσέχουν. Ορισμένες χώρες έχουν ήδη δοκιμάσει πολιτικές για την αναδιάρθρωση των τεχνολογικών εταιρειών και της δημοσιογραφίας.

Πέρυσι, η Αυστραλία ξεκίνησε ένα σχέδιο για να αναγκάσει τις εταιρείες τεχνολογίας να διαπραγματευτούν πληρωμές με τους εκδότες ειδήσεων. Ήταν πολωτικό εκείνη την εποχή, αλλά έδειξε ότι οι κυβερνήσεις είναι πρόθυμες να παρέμβουν εάν πιστεύουν ότι το οικοσύστημα των μέσων ενημέρωσης κινδυνεύει. Και τα διακυβεύματα είναι υψηλά. Η βιομηχανία ειδήσεων αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες εδώ και χρόνια. Τα έσοδα από διαφημίσεις κατευθύνθηκαν σε γιγάντιες τεχνολογικές πλατφόρμες, οι τοπικές εφημερίδες έκλεισαν ή συγχωνεύθηκαν και πολλά μέσα ενημέρωσης εξακολουθούν να δοκιμάζουν μοντέλα συνδρομής.

Τώρα η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι εδώ και ορισμένοι εκδότες ανησυχούν ότι θα μπορούσε να αποσπάσει ακόμη περισσότερους αναγνώστες από τους ιστότοπούς τους. Φανταστείτε ένα σενάριο: κάποιος ζητά από έναν βοηθό Τεχνητής Νοημοσύνης να συνοψίσει μια σύνθετη είδηση. Η Τεχνητή Νοημοσύνη απαντά με μια έξυπνη περίληψη. Αυτό είναι βολικό, αλλά μπορεί να μην κάνει ποτέ κλικ στο ειδησεογραφικό γραφείο που παρήγαγε το αρχικό ρεπορτάζ. Αυτό ακριβώς είναι το επιχείρημα. Εάν οι εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης επωφελούνται από τη δημοσιογραφία, θα πρέπει να βοηθήσουν στη χρηματοδότησή της;

Κάποιοι πιστεύουν ότι η απάντηση είναι απλή. Άλλοι πιστεύουν ότι οι πληρωμές θα μπορούσαν να καταπνίξουν την καινοτομία ή να πυροδοτήσουν δύσκολες νομικές μάχες. Προς το παρόν, η συζήτηση συνεχίζεται. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής διερευνούν επιλογές, οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί υποστηρίζουν την προστασία και οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης πλοηγούνται σε ένα μεταβαλλόμενο νομικό τοπίο.

Αλλά ένα πράγμα φαίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο: Η εποχή που οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης μπορούσαν να εκπαιδεύονται στα αρχεία ειδήσεων του διαδικτύου χωρίς έλεγχο πιθανότατα φτάνει στο τέλος της. Και όπως και να εξελιχθεί αυτή η διαμάχη, πιθανότατα θα διαμορφώσει τη μελλοντική σχέση μεταξύ δημοσιογραφίας και τεχνητής νοημοσύνης για τα επόμενα χρόνια.