Η ψηφιακή ανάσταση του Βαλ Κίλμερ συγκλονίζει τη βιομηχανία του θεάματος και εγείρει ορισμένα άβολα διλήμματα.

Ο Βαλ Κίλμερ επιστρέφει στην οθόνη. Αλλά όχι ακριβώς. Όχι σε κάποιο ρετρό μοντάζ. Όχι σε κάποια παλιά αναδρομή στο παρελθόν. Όχι, μιλάω για την πραγματικότητα.

Λοιπόν, κάπως έτσι. Αυτή τη φορά, θα ζωντανέψει μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης. Δεν μπορώ να σας κατηγορήσω αν είστε και οι δύο έκπληκτοι και λίγο αναστατωμένοι από αυτά τα νέα.

Η βασική ιδέα είναι ότι οι παραγωγοί χρησιμοποιούν τεχνολογία τεχνητής νοημοσύνης για να αναδημιουργήσουν ψηφιακά την εικόνα και τη φωνή του πρωταγωνιστή του Top Gun και των Doors.

Αν είστε φαν κάποιας από τις δύο ταινίες, πρέπει να παραδεχτείτε ότι είναι λίγο σουρεαλιστικό να μπορούν οι αναμνήσεις σας να σας αντιμιλούν.

Αλλά το πραγματικό ερώτημα εδώ είναι, είναι αυτό καλό ή πρέπει να πανικοβληθείτε λίγο; Ίσως και από τα δύο;

Το Χόλιγουντ ανέκαθεν ασχολούνταν με την εξαπάτηση του θανάτου, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Τώρα είναι λίγο πιο κοντά στο να το κάνει στην πραγματικότητα. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Τεχνητή Νοημοσύνη χρησιμοποιείται για να επηρεάσει την κληρονομιά ενός εκλιπόντος ηθοποιού.

Έχουμε δει deepfakes και άλλες τεχνολογίες που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη να χρησιμοποιούνται για την αναδημιουργία των ερμηνειών των ηθοποιών, με αποτέλεσμα μερικές φορές να προκαλεί ανατριχίλα. Αν παρακολουθείτε την εξέλιξη των συνθετικών μέσων, γνωρίζετε πόσο γρήγορα εξελίσσεται η τεχνολογία.

Υπάρχει μια φανταστική εξήγηση για το πώς λειτουργεί και πού οδηγεί εδώ. Είναι αξιοσημείωτο, αν και λίγο ανησυχητικό.

Πολλοί στη βιομηχανία του κινηματογράφου χαιρετίζουν αυτή την είδηση ​​ως ένα κβαντικό άλμα για την αφήγηση. Φανταστείτε να μπορείτε να ολοκληρώσετε έργα που οι ηθοποιοί δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν στη ζωή τους.

Φανταστείτε να μπορούσατε να απεικονίσετε ιστορικά πρόσωπα με τρόπους που δεν έχουμε ξαναδεί. Αλλά άλλοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Ποιος κατέχει τα δικαιώματα στην εικόνα κάποιου όταν έχει φύγει; Ποιος μπορεί να αποφασίσει πώς θα χρησιμοποιηθεί;

Αυτά δεν είναι πλέον θεωρητικά ερωτήματα. Αναλύονται σε πραγματικό χρόνο. Μπορείτε ήδη να δείτε στοιχεία αυτής της συζήτησης να διαδραματίζονται σε συζητήσεις σχετικά με τα ψηφιακά δικαιώματα και την ταυτότητα.

Για παράδειγμα, πολλοί δικηγόροι έχουν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την έλλειψη νομικής προστασίας σχετικά με τη χρήση της εικόνας ενός αποθανόντος. Ας πούμε απλώς ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει μια κάπως νομική γκρίζα ζώνη.

Υπάρχει όμως και μια συναισθηματική συνιστώσα σε αυτό. Ενώ οι θαυμαστές μπορεί να εκτιμήσουν την ευκαιρία να δουν τον Κίλμερ «ξανά», νιώθει κανείς ότι είναι σωστό; Ή μήπως είναι απλώς περίεργο;

Πρέπει να σκεφτώ το όριο στο οποίο η νοσταλγία καταλήγει στην αλλόκοτη κοιλάδα. Το καταλαβαίνεις όταν το βλέπεις, αλλά ακόμα δεν σου φαίνεται και τόσο... σωστό. Φυσικά, αυτό δεν σταματά τους κινηματογραφιστές, οι οποίοι είναι πρόθυμοι να υιοθετήσουν την τεχνολογία.

Είναι πολύ ελπιδοφόρο για να το αγνοήσουμε. Οι επιδόσεις που παράγονται από την τεχνητή νοημοσύνη γίνονται ολοένα και πιο προσιτές, αποτελεσματικές και πειστικές μέρα με τη μέρα.

Υπάρχει μια έξυπνη ανάλυση του ολοένα και πιο σημαντικού ρόλου της Τεχνητής Νοημοσύνης στην παραγωγή ταινιών. Ίσως εκεί είναι που τα πράγματα γίνονται λίγο αμφίβολα. Μόλις ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, δεν υπάρχει πλέον τρόπος να ξανακλείσει.

Αν ο Βαλ Κίλμερ μπορέσει να επαναφέρεται στη ζωή, ποιος μπορεί να είναι ο επόμενος; Θρύλοι του κινηματογράφου; Ιστορικά είδωλα;

Κάποιος που έχει αφήσει πίσω του αρκετό ψηφιακό αποτύπωμα και έχει επαρκή ζήτηση; Υπάρχει ένα άλλο, λιγότερο προφανές ζήτημα εδώ: τι γίνεται με τους ηθοποιούς που είναι ακόμα ζωντανοί;

Αν τα στούντιο έχουν τη δυνατότητα να αναδημιουργούν ψηφιακά παραστάσεις, μήπως αυτό εδραιώνει περαιτέρω τη δύναμή τους εις βάρος των ανθρώπινων ηθοποιών; Ή μήπως επιτρέπει μια νέα μορφή συνεργασίας; Δύσκολο να πούμε.

Η κινηματογραφική βιομηχανία βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία διευθέτησης αυτού του ζητήματος. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις τους κινηματογραφιστές που ενθουσιάζονται με την προοπτική να φέρουν πίσω τους ηθοποιούς. Αν μη τι άλλο, είναι μια έντονα συναισθηματική έλξη.

Υπάρχει κάτι το βαθύ στο να ξαναβρίσκουμε ηθοποιούς και χαρακτήρες που αγαπάμε, έστω και με έναν προσομοιωμένο τρόπο. Αφορά τη μνήμη, τη σύνδεση, και ίσως ακόμη και την άρνηση να αποδεχτούμε την απώλεια.

Και αυτό αγγίζει τον περίπλοκο συναισθηματικό ρόλο που είναι πιθανό να διαδραματίσει η Τεχνητή Νοημοσύνη στη ζωή μας, επειδή η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν μας επιτρέπει απλώς να αναδημιουργούμε πρόσωπα και φωνές, αλλά περιπλέκει και τη σχέση μας με την απουσία.

Ναι, λοιπόν, ο Βαλ Κίλμερ επέστρεψε. Κάπως έτσι. Και ενώ η τεχνολογία που επιτρέπει την επιστροφή του είναι αναμφισβήτητα ωραία, το πιο σημαντικό μέρος αυτής της ιστορίας μπορεί να είναι αυτό που λέει για εμάς: ο εθισμός μας στην ανάσταση, η επιθυμία μας να ξαναγράψουμε κάθε τέλος και η άρνησή μας να αφήσουμε πίσω μας τα πάντα.

Μένει να δούμε αν αυτό είναι το μέλλον του Χόλιγουντ ή μια προειδοποιητική ιστορία. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: το Τίνσελταουν μόλις διέσχισε έναν ρουβίκωνα που δεν μπορεί να ξεπεράσει.